Historia budynku

Na terenie, gdzie w XVIII wieku funkcjonowała mennica ostatniego króla Polski - Stanisława Augusta Poniatowskiego, w latach 1907–1911 wzniesiono monumentalny budynek dla rosyjskiego Banku Państwa, zaprojektowany przez profesora Leontija Nikołajewicza Benois - ówczesnego rektora Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości obiekt stał się siedzibą Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej, a wkrótce potem Banku Polskiego – instytucji wzorcowej, inspirowanej najlepszymi europejskimi wzorcami, jak Bank of England czy Deutsche Bank.

Przed wojną ulica Bielańska, przy której stoi Reduta, była tętniącą życiem arterią handlową, pełną eleganckich sklepów i punktów usługowych. Dramatyczny przebieg historii zmienił ten obraz – we wrześniu 1939 roku niemieckie bombardowania zniszczyły znaczną część zabudowy, a od jesieni 1940 do wiosny 1942 roku fragment ulicy po nieparzystej stronie stał się wschodnią granicą getta warszawskiego.

Podczas okupacji w budynku działała placówka niemieckiego Banku Emisyjnego, a wielu jego pracowników wspierało podziemie. To właśnie oni przekazali Armii Krajowej informacje o planowanym transporcie gotówki z Banku Polskiego na Dworzec Wschodni. 12 sierpnia 1943 roku Żołnierze AK przeprowadzili brawurowy atak na niemiecki konwój, zdobywając niemal 105 milionów złotych. Operacja, znana jako „akcja Góral” lub „akcja na sto milionów”, uchodzi za jedną z najlepiej przygotowanych i przeprowadzonych akcji podziemia w całej okupowanej Europie.